Is de ontmoeting de pijn van het afscheid waard? Bend, Oregon



'Is de ontmoeting de pijn van het afscheid waard? vroeg ik me net af toen ik mijn dochter ging zeggen dat we weer verder moesten op onze reis en ik haar in tranen bij haar lievelingspaard vond terwijl ze haar sprietjes hooi toegooide. De laatste paar dagen hebben we op een micro ranch doorgebracht, zeer micro wel te verstaan want 3 paarden en 2 honden kan je nauwelijks een ranch noemen. Hier had ze de hele reis al naar uitgekeken, slapen in een caravan, Luigi genaamd, omringd door paarden en honden. De ultieme American Dream voor haar. Luigi stond helemaal in teken van paarden. Paardenfiguurtjes langs haar bed, lakens met honden erop en uitzicht op de paarden. Kaia, a rescue horse merrie en Olivia hadden meteen een connectie - instant happiness. De ranchlady zei dat ze niemand zo dicht bij zich liet komen en zich al zeker niet liet aaien op haar neus. She must have a pure soul, zei de ranchlady over mijn dochter, and the horse feels it. Zo leek het ook, ze hadden onmiddellijk een onzichtbare band die alleen zij twee begrepen. Toen we vertrokken, en Olivia haar met tranen die over haar wangen rolden goeiedag zei met haar armpjes rond haar, legde het paard zijn snuit op haar hoofd, alsof ze haar wou troosten. Dat was zo intens, mijn ogen schoten vol. Haar papa's ogen schoten vol. Wat een moment van pure liefde. Liefde is zonder twijfel de pijn van het afscheid waard. Het maakt je hart vol. Dat is waar het leven om draait.

Verhaal van een Roadtrip / Deel 1 (Vancouver - Jordan River, British Columbia, Canada)




 Gek toch hoe je je onmiddellijk kan thuisvoelen in een land. Vanaf het moment dat we de weg opgingen na de ferry-overtocht van Vancouver naar Vancouver Island, voelde ik het weer. Aan deze kant van de wereld voel ik me goed, een sentiment van thuiskomen, van een warm gevoel in mijn hart terwijl de huizen, de fastfoodketens, de velden en de verkeersborden voorbijzoeven. Een glimlach vertoont zich zonder schroom op mijn gezicht. De weg naar het huis dat ik zorgvuldig heb uitgekozen, is er één van bossen langs beide kanten, zonder een echte stad tegen te komen. Ontelbaar groen met links van me de oceaan die zich laat zien in een prachtige golden hour. Hoe dichter we bij onze bestemming komen, hoe dieper de zon zich laat zakken met prachtige taferelen als gevolg. Het kind is intussen in slaap gevallen op de achterbank, na 20uur wakker te zijn geweest. Ze is een topkind, dat kind van mij. Ik ga snel naar de laatste supermarkt voor ons huis, want er is niets waar we 3 dagen gaan verblijven, geen winkel, geen restaurant, niets, enkel bos en de oceaan. Ik houd me in om niet alles op de rekken te bestuderen, want ze wachten op me in de auto. Ik hou van buitenlandse supermarkten. Ik zou er uren kunnen spenderen, gelukkig als een kind in een speelgoedwinkel. De supermarktbediende is supervriendelijk, zoals steeds in Amerika en Canada, een wereld van verschil met de Delhaize back home. Ze scant haar eigen klantenkaart als ze hoort dat ik er geen heb, wat me toch een korting van 20 dollar oplevert. Ik loop naar buiten met mijn papieren zakken vol lekkers. Onderweg overtuig ik de man om nog een paar keer te stoppen bij elke baai die me aantrekt. Mensen met grote RV's en Airstreams zijn net bezig de BBQ aan te steken in het laatste zonlicht en genieten van het uitzicht met een biertje in hun kampeerklapstoel. Ook zij weten waar het goed is.



 

Het huis is prachtig. De foto's die me hadden verleid op Airbnb liegen niet. Het huis is met zoveel smaak en detail ingericht. Ook wel met veel geld, maar je ziet dat het mensen zijn die veel hebben gereisd en inspiratie hebben opgedaan in alle werelddelen. Ik zoek en vind op de een of andere manier altijd dit soort huizen. Huizen die me inspiratie geven of me doen nadenken over mijn manier van leven. Dit huis ademt minimalistische kwaliteit, doorspekt met wat surf en gipsy. Door de vele ramen zie je enkel bomen. Lang geleden dat ik buiten heb gestaan en enkel vogels hoorde, bedenk ik me. Het voelt bijna vreemd aan. Misschien ben ik toch een natuurmeisje diep vanbinnen. Ik besluit dat ik ook hier, in dit huis, in deze middle of nowhere kan wonen. Ik zou hier best gelukkig zijn. Morgen maar eens op zoek gaan naar een hypothetische job, neem ik me nog voor, vooraleer ik in het grote bad kruip met badzout waar de eigenaars ook hebben aan gedacht. 
Het zout ruikt net als de bomen buiten, cedar...ook dat is perfect.






6 AM - ik ben al wakker, verdomde jetlag. Maar ik vind het niet erg. Ik maak koffie met de aeropress, en zet me op het terras met een dekentje. De familie slaapt nog. Het enige geluid dat me vergezelt zijn de vogels, en de geur van cedarwood is extra uitgesproken vanochtend door de nachtelijke regenbui. Wat is het hier vredig. Wat kan de ochtend iets moois zijn, zo op mijn eentje. Het brengt me terug naar mijn 6AM jetlagged solo-ochtendwandelingen in NYC vorig jaar. Dat was ook vredig, op een andere grootstedelijke manier, maar toch. Het leert me een andere kant van mezelf kennen. Thuis sta ik 14 minuten voor ik de deur uitstorm op, daar is niets vredig aan. Zou ik in dit soort omgeving wel een ochtendmens zijn, vraag ik me af? 
Voor 9AM zijn we de deur uit, wandelingetje naar Mystic beach. Ik draag een lang kleed voor de gelegenheid. Wandelingetje door het bos is de enige manier om dit mooie strand te bereiken, las ik net voor we vertrokken. Op de parking staan enkel mensen met echte trekkerskleren, waterflessen gevuld en wandelstokken. Och, niets wat ik niet kan in mijn lang kleed, denk ik - overdrijvers. Het wandelingetje door het bos, blijkt een echte hike te zijn. Natuurlijk zijn we vertrokken zonder rugzak, zonder water, zonder iets feitelijk. En paden zijn duidelijk niet zo goed aangeduid als in Europa. We bevinden ons een paar keer op een klif, met niets dan bomen achter ons en een afgrond met beneden de oceaan voor ons. Zijn we verdwaald, vraagt het kind. Neen schat, we weten gewoon de weg niet meer, antwoord ik. Dat is net hetzelfde, antwoordt ze ad rem, met een zelfvoldane blik op haar gezicht. Ze zucht en schudt haar hoofd. Ik zie de man al zweten, en zijn beste wilderness skills proberen boven te halen. Gelukkig komen we net op dat moment een vrouw uit het niets tegen, die ons weer naar het juiste pad leidt. Voila, dat is ook weer opgelost, denk ik, terwijl ik mijn kleed ophef om een rots te trotseren. Het kind zwijgt op geen enkel moment tijdens de 2 uur durende hike, ik loop 50m voor hen en probeer het natuurmeisje in me te laten zegevieren en mijn vredigheid van deze morgen te behouden.




Na de hike vinden we op de hoek terug naar ons huis toch een coffeebar, een barak eigenlijk. 'Harvest Moon' van Neil Young speelt terwijl ik een caramel cappuccino bestel, alsof het zo moest zijn. Ik kom gewoon hier werken, besluit ik, als ik in dat huis blijf wonen. Een beetje een kantinevibe, maar met zeezicht en een boekenruilkast. Hier kan ik wel aarden. Ook hier is de koffie heel heet, net als bij mij in de kantine.
Op de parking geraken we aan de praat met 2 locals, omdat het kind haar armen al rond hun hond heeft. Ze raden ons aan nog een mooi strand te gaan bezoeken 30km verderop. It's a treat for the eye, zegt de oude man. You should go there.
We besluiten dat ook effectief te doen. Prachtig is het inderdaad, Canada is mooi.
Ook dit keer is het een hike van een uur door het regenwoud. Deze keer hebben we wel een fles water en een cola zero mee. Toch beslist te volharden met dat lang kleed.
Staat beter op de foto dan een short, bergschoenen en een tshirt, ach ja. Prioriteiten.












A New Chapter

As you may have noticed, I have not been blogging for a while now and I think am finally starting to miss it. It sort of felt like the purpose why I was so motivated to keep the blog running was slowly fading away. The main goal the last 5 years was to create a ‘memory’ from my daughter’s early years mostly for her in the future. The years she would not remember. I wanted to log the travels, the small big moments, my feelings towards her, where we stood for as parents and in life, the baby steps, our values, our life of 3.
But as she is growing up and creating her own memories, I didn’t really know if the blog still had a reason to exist and I have been struggling with this for a while now.

  
But then I remembered why I originally started the blog. It was a Valentine’s present for my boyfriend (and now husband) when he first moved to Belgium, a diary where we (I) could document our life together, where I could share recipes, travel photos, thoughts or whatever.
Something we could scroll through when we needed to see a younger version of ourselves,  baby photos of Olivia, or our early years, or ideas for brunches, or just to know what ugly clothes I wore 10 years ago, or when my memory starts letting me down, I will be able to recreate my memoires.

So I decided to keep the blog, and just post whenever I feel the need to write something that I want to share with my future self, my future adult daughter, my framily or my readers whoever they are and at what point they are in their lives. I don’t feel the need anymore to document every family outing, or each dinner with friends, but I will probably keep sharing our holidays and big events because those memories I do not want to lose.
We will see which new chapter on the blog is ready to be written.
Maybe this will be my way to live forever in my own words and eyes.
And thank you for reading, because you guys have been hanging around for a while too 😊

So to start this new chapter, I have chosen 10 of my favourite blogposts for you to (re)read:

Eerste workshop in de 3L Buurtkantine

 Vorige zaterdag hielden we onze eerste Workshop in de 3L Buurtkantine en het was zo een toffe, creatieve ochtend! Er was taart, granola, een health shot om wakker te worden en koffie, en dan waren we klaar om te starten. Samen met Sara van Visual Affairs creëerden we ons eigen lettertype, en van daaruit maakten we een ontwerp dat uiteindelijk op de totebag terecht kwam door middel van een magische pen. Ze zagen er allemaal zo goed uit eens ze op de zak gestreken waren! Natuurlijk maakte ik eentje voor de 3L Buurtkantine, maar we maakten allemaal iets compleet anders, wat het echt tof maakte. 3 uurtjes voor onszelf, een beetje me-time, makkelijke conversaties en mindfulness, want je kan je echt op niets anders concentreren dus je moet wel in het moment zitten! Snel naar de volgende!.... En de volgende is op 7 december en we gaan kransen maken met eucalyptus en den.
Schrijf je nog snel in, want plaatsen zijn beperkt! Kijk op ons facebook event voor meer info!

Last saturday we hosted our very first workshop at the 3L Buurtkantine and it was a fun, creative morning. We had cake, granola, a health shot and coffee & we were ready to go.
Together with Sara from Visual Affairs we learned creating our own font and then got working on making our own creation to eventually put on the totebag with the magic pen. They all turned out great after ironing the design onto the bag. Of course I made one for the 3L Kantine, but we all had very different approaches, which made it really fun. 3 hours of me-time, easy conversation and mindfulness, because you need some concentration to get it right. On to the next!

The next workshop is making 'wreaths' with eucalyptus and pine. The 7th of December, at your Buurtkantine! See our facebook event for more info


















Het Verhaal van de 3L Buurtkantine - een verhaal van mezelf

Het verhaal van de 3L Buurtkantine, is een verhaal van mezelf en mezelf vinden in deze wereld.
Sinds 4 maanden ben ik de trotse oprichter en zaakvoerder van de 3L Buurtkantine in de Leuvensestraat 14. Maar om te springen is er eerst een heel proces voorafgegaan, een proces van beseffen wat belangrijk is in je leven, wie ik ben, wat mijn talenten zijn, wat ik de komende 10 jaar van mijn leven wil en hoe ik dat wil invullen.
Ik heb communicatie en hotelmanagement gestudeerd en heb dan een carrière uitgebouwd als Sales Manager van verschillende hotels. Maar na een jaar of 10 van ‘altijd maar meer’, haalde ik hoegenaamd geen voldoening meer uit deze job. Maar een ‘goeie’ job met auto, gsm, laptop en tal van voordelen verlaten is geen eenvoudige beslissing, niet voor jezelf, maar ook zeker niet voor je directe omgeving. Alle goeie raad stond altijd in functie mijn capaciteiten zo goed mogelijk benutten om mijn ‘goeie stabiele’ job te behouden. Met andere woorden: mijn onmiddellijke omgeving verklaarde me gek. Maar ik had tijd nodig, tijd om mezelf opnieuw uit te vinden, om te weten wie ik was en wat ik wou in mijn nieuwe rol als moeder. Van zodra ik mama werd, was er telkens die stem in me die zei: Is dit echt wat je wil meegeven aan je kind? Dat je jarenlang ongelukkig in een job bent gebleven, omdat het veilig, saai was, het geld verdiende en omdat je een auto van het bedrijf had?  Op een bepaald moment was ik zooo ver verwijderd van mezelf dat ik elke avond huilend thuiskwam. Er moest iets veranderen. Maar het ergste was, ik had nog geen nieuw plan. En je gooit toch geen oud paar schoenen weg, vooraleer je een nieuw paar hebt?
Maar toch was het dat dat ik moest doen, om mezelf te vinden. 6 maanden ben ik thuisgebleven, om mijn angsten onder ogen te zien, mijn talenten te herontdekken. In die tijd begon ik pop-up food events te organiseren, het was een beetje een uitdaging, maar ook nog heel veilig. Babystapjes zeg maar… Na die 6 maanden sabat was ik nog steeds niet klaar om te springen. Faalangst, wat andere mensen denken, en de angst om in een zwart en financieel gat te vallen zorgde ervoor dat het nog meer dan een jaar zou duren alvorens ik de stap durfde wagen.  Kortom, ik had mijn kracht nog niet gevonden.
Ik ben dan terug halftijds gaan werken in een seminariecentrum dat de nadruk legt op persoonlijke ontwikkeling. Maar ik stuitte opnieuw op dezelfde problemen als ervoor. Ik kan me niet 100% geven in iemand anders zijn droom. Ik wilde mijn eigen droom.
En toen er dingen veranderden op mijn toenmalige job, het klimaat in Tienen aan het veranderen was, en ik het pand vond waar ik de Buurtkantine zag floreren, heb ik eindelijk de stap durven wagen.
Ik weet nog dat ik voor de vitrine van de Leuvensestraat 14 stond, en opeens stond dat leeg en ik voelde dat mijn hart een klein sprongetje maakte. Ik belde mijn man en daarna de eigenaar en maakte een afspraak om te gaan kijken. Ik zag het en ik belde opnieuw naar mijn man en ik zei: poepeke, we zitten in de problemen, want ik wil het en ik zie hoe het moet worden.
 Op dat moment had ik geen business plan, geen financieel plan, geen afgelijnd idee, geen financiering, maar wel heel veel goesting en een idee van wat er nodig was in Tienen.
Want Tienen heeft zoveel potentieel – en ik had en heb het idee dat er heel veel is voor een bepaald doelpubliek en bijna niets voor 20-40igers. Er zijn niet veel plaatsen waar ‘ik’ mij op mijn gemak voel en waar het decor, het menu en de filosofie overeenstemt met mijn leefwereld.
Ik wist dat ik iets met eten en drinken wou doen, maar ik wou ook een bepaald beeld creëren, een wereldje in de Tiense scene, maar ook laagdrempelig genoeg zodat iedereen er zich zou thuisvoelen – vandaar ook de naam ‘de Buurtkantine’ – een Kantine voor de Tienenaar, de handelaar, de mensen die in Tienen werken en shoppen.
Ik heb dan op een weekend mijn heel idee op papier gezet- een idee dat helemaal rijp ergens in mijn hoofd lag te wachten totdat ik door mijn angst kon breken. En heb er dan cijfers opgeplakt – ik heb jaren budgetten voor hotels gemaakt en die ervaring heeft me wel geholpen en me de zelfzekerheid gegeven dat mijn businessplan plausibel was en op iets trok. Om zo toch met vertrouwen naar de banken toe te stappen voor een financiering.
Mijn eerste ervaring met mijn bank was echter een desillusie, want als je huurt, is er geen ‘borg’, dus ik stapte daar buiten, en ik voelde me als de grootste schooier op aarde. Ook al had ik heel mijn leven mijn rekeningen op tijd betaald, de lening op mijn huis netjes betaald, altijd braaf mijn geld laten staan. Dus ik voelde me echt niet goed daarbij. Gelukkig ben ik dan bij een iets commerciëlere bank terechtgekomen, die wel geloofde ik mijn idee en me het nodige geld aan een correct tarief wou lenen.
Dus ik had een pand, geleend geld, dus nu mankeerde enkel nog de uitvoering.
Ik ben eerst ten rade gegaan bij de stad, of er premies of hulp bestond voor startende zelfstandigen, maar deze dienst is nog niet op dat punt, ook omdat ze die vraag niet veel kregen (niet veel durvende ondernemers, of zotten, zoals je wil). Dus ze wilden me wel helpen, maar er was eigenlijk nog niets om me te ondersteunen, buiten wat foldertjes van de overheid.
Dus ik dacht, tja – als ik er voor ga, dan doe ik het wel helemaal zonder premies, zonder steun, ik kan dat wel. De knop in mijn hoofd was omgedraaid. En dan is de hele molen in gang getrokken. Samen met de aannemer en de eigenaar van het pand hebben we een lijst gemaakt van de werken die dienden te gebeuren om het pand in orde te krijgen en ik moet zeggen dat met de tegemoetkomingen van de eigenaar, de inspanningen van de aannemer om binnen mijn (wel zeer) beperkte budget te blijven en mijn eigen jarenlange zoektocht naar wat ik wilde in mijn leven, of toch voor de komende 10 jaar – we dit project hebben kunnen verwezelijken. Ik denk dat de stad langs de ene kant een grotere rol kan spelen om enerzijds het ondernemerschap in onze stad te stimuleren (maar daar zijn zoals ik begrepen heb een aantal beleidsbeslissingen voor nodig) en anderzijds de leegstand te beboeten. en langs de andere kant moet er ook een effort worden gedaan door de eigenaren van de handelspanden om hun pand zo aantrekkelijk mogelijk te maken, zodat de stap voor geinspireerde wannabe ondernemers niet zo hoog is als er ook nog structurele aanpassingen aan het gebouw moeten gebeuren (zoals sanitair en verwarming bijvoorbeeld). Op lange termijn komt dit de eigenaren financieel ook enkel ten goede.
Handel stimuleert handel en we moeten creatief zijn in deze digitale tijden, een uitdaging voor ons allemaal. Gelukkig voor mij, komt er nog geen koffie en taart uit je scherm, nog niet…
Op 18 juli is de 3L Buurtkantine opengegaan – midden in de zomer, omdat ik op mijn gemak in ‘roulatie’ wou geraken, maar meteen vanaf dag 1 sloeg het aan met mijn visie en concept. Iets waar ik toch wel trots op ben. Vandaag zijn we 3 maanden verder (dus ik pretendeer zeker niet dat ik al een succesverhaal ben maar – ik heb mijn draai gevonden, de klanten hebben mij gevonden, de initiële drukte van de nieuwsgierigen is wat weggeëbd intussen, waardoor er plaats is voor de mensen die de Buurtkantine leuk vinden en steeds terugkomen.
Wat ook belangrijk voor me was bij mijn zoektocht naar ‘zingeving’ in mijn leven, was een goeie werk-leven balans. Ik wou een plaats waar mijn kind na school naartoe kon komen en waarna we samen naar huis kunnen gaan, op 5 minuten van deur tot deur. Vandaar ook mijn openingsuren, die afgestemd zijn op mijn gezin en mijn persoonlijk leven. Een beetje volgens het motto: Meer geld kan ik altijd maken, meer tijd niet… Meer gaan werken kan altijd.
En het werk stopt natuurlijk niet wanneer de winkel sluit. Bestellingen, administratie, inspiratie, nieuwe ideeën, mise en place, sociale media, kuisen, opruimen, koken, netwerken …. Het komt er nog allemaal bij. Het is hard werken ja. Maar ik doe voor mij en mijn gezin, en niet om iemand anders droom waar te maken. En dat is veel waard voor mij, dat is de definitie van vrijheid voor mij op dit moment.
Misschien dat ik er binnen x aantal jaar anders over denk, maar dat zien we dan wel weer.
Voorlopig maak ik elke dag de keuze om er volledig voor te gaan en als het op een dag niet meer lukt, dan is er nog altijd Plan B, Of plan C of zelfs F
1 ding, luister naar jezelf en naar je eigen instinct en laat andere mensen hun mening je leven niet domineren. Falen is een blauwe plek, geen litteken.