Losers on the verge of something great



Make America Great Again
Losers on the verge of something Great

 

Sinds dinsdag ben ik al aan CNN gekluisterd. Het is een welkome afleiding van de zoveelste Coronacijferanalyse zonder goeie context. Maar het is ook omdat Amerika me nauw aan het hart ligt. Ik heb er mijn hart verloren. Ik geef om wat er daar gebeurt. Mensen hier bestempelen de Amerikanen vaak als dom omdat een man als Trump er ooit aan de macht is kunnen komen, omdat ze oppervlakkig zijn, omdat ze van hun wapens houden, van hun vrijheid. Die stelling is natuurlijk een beetje kort door de bocht. Amerika is een ingewikkeld land, met veel problemen, met verschillende mensengroepen die intussen zo ver van elkaar staan dat er geen gemeenschappelijke basis meer te vinden is. The United States of America, het is er nog voor de vorm. En voor de taal. En voor de dollar. Maar de ziel, de waarden en normen, zijn die nog in any way United? De polarisatie is totaal. En ik houd mijn hart vast voor de komende dagen.

Je hebt de mensen die vooruit willen en kunnen in de veranderende wereld, mensen die de diversiteit omarmen en iedereen The American Dream gunnen. En je hebt mensen die vergeten zijn door het systeem, vergeten door diezelfde American Dream. Toen we de hele Route 66 afreden een paar jaar geleden was dat heel duidelijk. Mensen die in barakken wonen, hun daken afgeplakt met plastic, met niets binnen de 100 km, geen supermarkt, geen bedrijven, geen industrie, zelfs geen Taco Bell met bevlekt tapijt en bekraste tafelboots. Deze mensen zijn vaak niet hoog opgeleid, hebben geen kans om ergens anders te werken dan in oude industrievormen. Die industrie is weg, er is geen toekomst voor hen, zij zijn bang van de vooruitgang want de vooruitgang heeft hen in de steek gelaten. Achtergelaten als een doodgereden adelaar op de highway die al 40 jaar niet is opgelapt. Zij zien enkel hoe hun dorpen leeggelopen zijn en de eens zo drukke main street een spookstraat is geworden met dichtgetimmerde ramen, lege louche motels en uitgebrande neon signs. Deze godvrezende mensen zijn bang. Bang van de immigranten, bang van de Black Americans, bang van de Chinezen. Zij zijn erg vatbaar voor de woorden van Trump die zogezegd deze angst begrijpt en hun harten wint met protectionisme, de belofte de fabrieken terug naar deze vergeten outback te brengen en Amerika in haar oude eer te herstellen met geen ruimte voor lelijke vrouwen, drug dealende Mexicanen en linkse rakkers. 

Angst is een slechte raadgever, dat is in alle gevallen zo. Daar spelen populisten als Trump maar al te graag op in. Populisten zijn verdelers, geen helers. Ze splitsen de samenleving op en spitsen al hun aandacht toe op 1 ‘grote zwakke’ groep om onderliggend hun persoonlijke agenda te kunnen doorduwen. Dat is lelijk. Maar an sich is het niet echt anders dan wat er in de rest van Europa aan het gebeuren is. Alleen is in Amerika alles groter en met meer show. Daarom kijken de Europese populistische politici nu ook met argusogen naar Amerika om lessen te leren uit hoe de Trumpclown het heeft aangepakt. 

Natuurlijk ben ik ook teleurgesteld in hoe klein de marge tussen Biden en Trump is. Ik had gehoopt dat er toch meer mensen na 4 jaar door zijn leugens, bedrog en buitenproportioneel narcisme hadden kunnen kijken. Maar alles komt eigenlijk neer op een gebrek aan een krachtpatser aan de andere kant. ‘I can’t believe I have to vote for Biden’, heb ik al meer dan eens gehoord.
 De democraten zijn er niet in geslaagd om de vergeten groep Amerikanen te kunnen beroeren, om een antwoord te bieden op hun bekommernissen, om oplossingen te bieden die hun angst kunnen verkleinen, die hen weer in de droom kunnen doen geloven. Trump biedt ook geen oplossingen, allesbehalve zelfs, maar hij erkent hun zere plekken. Bij mensen die zich niet meer thuis voelen in hun eigen land omdat evolutie hen voorbij heeft gestoken is dat vaak genoeg. Dat blijkt ook weer uit deze verkiezing. Dat zijn vragen die de Democratische partij zich heel serieus moet stellen nu. Hoe kunnen we zelfs tegen Trump, zelfs na 4 jaar ongeremd Trumpisme, nog maar nipt overeind blijven?

Wat we de laatste dagen van Trump hebben gezien is zielig, respectloos en vooral kleutergedrag. Het is ook ongezien hoe de media op hem reageert. Wat zij durven zeggen over ‘hun’ president waar meer dan 50% van de kiezers hebben voor gekozen is hallucinant eigenlijk. Goeie TV, dat wel. Terecht, dat wel. “Een obese schildpad die op zijn rug ligt en niet meer rechtgeraakt in het laatste zonlicht” “”Pathetic, sad, a disgrace, disgusting, a fascist”. “Where is the intervention?”
Je moet het maar doen op live televisie. Zijn persbriefings uit de ether halen? Je moet het maar doen met iemand die nog steeds in de running is om president te blijven van een grootmacht. Ze doen echt hun best om de mensen te laten zien op wat voor iemand 50% van hun kijkers hebben gestemd. Maar het is verdomme nogal een vertoning als je er even bij stilstaat. De democratie zo onderuit halen, gewoon omdat hij de realiteit niet aankan? Zouden er Trumpkiezers zijn die spijt hebben van hun stem intussen door wat hij de laatste dagen heeft uitgekraamd? Ik hoop het.
Wat zou ik graag een vlieg zijn in The White House nu… Ik denk dat hij daar zit met een pruillip, zijn armen over elkaar en een burger op het tafeltje naast hem, juist naast zijn net overgekamd haarstukje.  

Maar Biden of Trump…
Ik hoop dat het Coronavirus volgend jaar onder controle is zodat ik terug kan gaan
Het is een prachtig divers land, met mensen die een praatje met je beginnen aan de naftpomp, busy NewYorkers die je maar al te graag de weg wijzen wanneer je verdwaald bent, waitresses die hun hele leven vertellen en vooral veel ‘Hi, how are you’s’.  

May someone bless America
Goodnight. 

 

 

 




 

 


No comments